ΕΛΛΗΝ

ΕΛ.ΛΑΣ

Thu, 07 Aug 2008 10:36:30 GMT

Σ' έναν διεθνή διαγωνισμό αστυνομικών υπηρεσιών, προκρίνονται για την τελική φάση η Scotland Yard, το FBI και η ΕΛ.ΑΣ. Φτάνει, λοιπόν, η ώρα της πρακτικής δοκιμασίας, που θα κρίνει ποια αστυνομία θα είναι η νικήτρια. Η επιτροπή του διαγωνισμού εκφωνεί την τελική αποστολή:«Έχουμε αφήσει ένα κουνέλι στη δασική έκταση που βλέπετε μπροστά σας. Η αστυνομία που θα ανακαλύψει και θα συλλάβει αυτό το κουνέλι, θα είναι η νικήτρια».
Ξεκινάει πρώτη η Scotland Yard, ψάχνει μεθοδικά όλο το δάσος, χτενίζει κάθε πιθανή κρυψώνα και μετά από τρεις ημέρες αναλύοντας όλα τα στοιχεία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι: ΚΟΥΝΕΛΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Σειρά έχει τώρα το FBI. Ξεκινάει την έρευνα με ειδικούς θερμικούς ανιχνευτές προηγμένης τεχνολογίας, στοιχεία και πληροφορίες από κατασκοπευτικούς δορυφόρους, τοποθετεί κάμερες, μικρόφωνα, παγίδες, αλλά μετά από τρεις ημέρες κι αυτή τίποτα. Γυρνάει στην επιτροπή παραδίδοντας το πόρισμα: ΤΟ ΥΠΟΠΤΟ ΚΟΥΝΕΛΙ ΔΕ ΒΡΕΘΗΚΕ!
Έρχεται τέλος κι η σειρά της ΕΛ.ΑΣ. Οι πράκτορές της εφορμούν στο πυκνό δάσος, με γκλομπς, ασπίδες, χειροπέδες και δακρυγονα. Περνάει μια ώρα κι εμφανίζονται σέρνοντας πίσω τους καταχτυπημένη, καταματωμένη και αλυσοδεμένη μιαν αρκούδα. Με το που τη φέρνουν μπροστά στην επιτροπή η αρκούδα πέφτει γονατιστή και φωνάζει:
ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΞΥΛΟ...ΟΜΟΛΟΓΩ! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΚΟΥΝΕΛΙ !!!

Σ΄αυτόν που η ψυχή του άρχισε να φεύγει...

Wed, 04 Jun 2008 12:11:35 GMT

¨Οπως τρεμοπαίζουν οι φλόγες από τα ρεσώ-κεράκια έτσι τρεμοπαίζει πια και η ψυχή του,η ψυχή ενός ανθρώπου που άρχισε να φεύγει δίχως γυρισμό,διάσπαρτα τα ρόδα,ρόδα που ποτέ δεν είχε στη ζωή του, μόλις ετοιμάζονταν να ανόίξουν τα πέταλα τους, αυτά ευθύς έπεφταν και μέναν τα αγκάθια,αγκάθια που πλήγωναν και πληγώνουν την ψυχή του.Κεριά και ρόδα που πλέουν στο νερό μέσα από το οποίο γεννήθηκε στον αμνιακό σάκο στη μήτρα της μάνας του και τώρα αυτό πάλι θα βάλει σε ξύλινη βάρκα την ψυχή του να την ταξιδέψει σε χώρες μακρινές σε τόπους ευδαιμονίας ή και λύπης.Θα φύγει άραγε με βάρκα ή με λεωφορείο που είναι πιο φθηνό; Τώρα στέκεται σκυφτός από τον κάμματο της ζωής στη στάση,στη στάση του τελευταίου της ζωής του λεωφορείου και περιμένει πότε αυτό θαρθεί,θαρθεί η θα αναγκαστεί στο τέλος να πάρει ταξί και να φύγει.Είναι μόνος πια εδώ στη γη οι αγαπημένοι έφυγαν ,οι αγαπημένες πέθαναν,έμεινε έρημος και μόνος σαν την καλαμιά στο κάμπο που λυγίζει με το παραμικρό φύσημα του αγέρα ,δεν αντέχει πια άλλο τα λυγίσματα είναι έτοιμος να σπάσει.Οι φίλοι έμειναν φίλοι μόνο στα λόγια ,κανείς πια δεν τον φροντίζει,κανείς πια δεν ενδιαφέρεται αμυδρά γι αυτόν ακόμη και η διαιώνησή του τον αποστρέφεται τον πλησιάζει μόνο για εκμετάλλευση για να πάρει τους πόρους της ύλης,κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για την ψυχή του.Το πνεύμα του πολεμά τον πόνο μα εκείνος είναι ισχυρός απόρθητος και νύσσει την ψυχή του,είναι τόσα τα κεντήματα του πόνου που δεν έμεινε καθόλου χώρος για άλλα,η ψυχή του περίλυπος εστί έως θανάτου.Γι αυτόν καίνε τα κεριά ανάμεσα στα ρόδα που δεν είχε στη ζωή του,ρόδα που πόθησε η ψυχή του,γι αυτόν τον άνθρωπο που αγάπησε τον άνθρωπο και κάθε δημιουργία,γι αυτόν τον άνθρωπο που ζει στην Ελλάδα κι αυτή ζει μέσα στην ψυχή του, δεν έχει μπαγκάζια και βαλίτσες να την βάλει και φεύγει ολόγυμνος όπως ήρθε, με τη διαφορά ότι ήρθε με χαρά και φεύγει με την λύπη.Δεν έμαθε ποτέ του γιατί ζει πάνω στη γη,πίστευε στις υποθέσεις,μα αν η υπόθεση καταρριφθεί,τότε γιατί άραγε να ζει; Ζει η νομίζει τάχατες πως ζει; Το λεωφορείο αργεί ,πόσο ακόμη θα περιμένει ή μήπως πέρασε και πρέπει να πάρει ταξί για να το προφθάσει;Να προφθάσει τι; Τον θάνατο που όλοι αποστρέφονται και θέλουν να ξεχνούν,τον χάροντα που δεν έχει φίλους παρά μόνο εχθρούς,αυτόν τον μισητό που όλοι αποδιώχνουν και λίγοι μόνο τον καλούν,αυτοί που πια κουράστηκαν να ζουν! Μ΄αυτά τα λίγα κεράκια και τα ρόδα κάνει ένα μνημόσυνο στην ύπαρξη του,ένα μνημόσυνο που δεν θα του κάνει κανείς,γιατί οι δικοί του έφυγαν κι είναι έρημος και μόνος,περίλυπος είναι η ψυχή του για τα χρόνια που έχασε,για τις χαρές που δεν ένοιωσε μόνη του φροντίδα ο άνθρωπος,οι άνθρωποι,ζούσε για τους άλλους γι αυτόν δεν έζησε ποτέ " έχω χρόνο να ζήσω και για μένα" έλεγε κι ο χρόνος αυτός έμεινε μόνο στα λόγια,τώρα το κατάλαβε που έμεινε έρημος και μόνος,τώρα κατάλαβε πως οι άλλοι φρόντισαν τον εαυτό τους και δεν έδωσαν δεκάρα για εκείνον,τώρα όμως είναι αργά,ο χρόνος μαζώχτηκε,πρέπει να φεύγει,κουράστηκε να ζει,τώρα για ποιούς να ζει,τον έμαθαν να ζει για τους άλλους,δεν έμαθε να ζει για εκείνον,τώρα που πια δεν έχει αποστολή,δεν έχει πια φροντίδα,κυνηγημένος,προδωμένος περιμένει στη στάση του λεωφορείου ακόμη και το παιδί του δεν τον θέλει πια,του ξεστομίζει ότι είναι βάρος,τον αποδιώχνει γιατί υπήρξε κακός αποδέκτης μη θέλοντας να ζήσει με το παράδειγμά του ,μη θέλοντας να ζει για τους άλλους αλλά μόνο για εκείνο.Τι εγωϊσμός! Σήμερα κυβερνά παντού αυτό το ΕΓΩ,το εγώ που εκείνος πολέμησε και πολεμά με νύχια και δόντια και να η κατάληξη του,έρημος και μόνος στη στάση του τελευταίου λεωφορείου αυτή είναι η απολαβή του ,αυτή είναι η αμοιβή του,η προσφορά δεν μετράει πια για κανένα,όλοι ζητούν-αιτούν μα τίποτα δεν δίνουν.' Ολα γίνονται στο μιλητό μα τίποτα στη πράξη,αυτό που λέγεται ΑΓΑΠΗ ολοένα φθίνει μέχρι να εξαφανισθεί,σήμερα αντικαταστάθηκε από το ΣΥΜΦΕΡΟΝ για πόσο όμως; Η αγάπη έγινε λόγος και το συμφέρον έγινε πράξη,η αγάπη έμεινε στα χαρτιά και στα ρωμαντικά μυθιστορήματα,το συμφέρον βγήκε από τα χαρτιά κι έγινε πράξη ΡΕΑΛΙΣΜΟ το λένε σήμερα.Αυτά τα λίγα λόγια τα γράφω σαν επικήδειο λόγο για εκείνον μια και δεν γίνεται να μπορέσω ,να τον εκφωνήσω στην κηδεία του.Παραθέτω κι ένα από τα τόσα αφανή ποιήματά του σαν επίλογο στον επικήδειό του.ΕΛΛΗΝ.

ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ
Πατρίδα μου γλυκειά αγαπημένη
μεσ΄στη ψυχή μου θρονιασμένη
Πατρίδα μου
Ελλάδα μου
Τώρα που φεύγω πια από τη γη
που τρεμοσβύνει το καντήλι η ζωή
Πατρίδα μου
Ελλάδα μου
Αιώνια θα ζεις πάντα μαζί μου
μια και ταυτίστηκες με τη ψυχή μου.

Ανορθόδοξος και συγκαθολικός μήπως και ουνίτης;

Tue, 03 Jun 2008 00:50:58 GMT

«Άγιε Κύριλλε, σήμερα, στη δική σου και τη δική μας Θεσσαλονίκη όλα όσα έκανες είναι πέτρινα. Σήμερα, στη γενέτειρά σου πόλη έχουν γίνει όλα στάχτη και σκόνη και δεν έμεινε ούτε γράμμα από τη γλώσσα τη δική σου και τη δική μας. Στην περιοχή όπου τότε όλοι μιλούσαν όπως εσύ και όπως εμείς, σήμερα απαγορεύεται όχι μόνο να ομιλείται αυτή η γλώσσα αλλά και να υπάρχει. Δυστυχώς, εκεί διώκεται και εκτοπίζεται οτιδήποτε είναι μακεδονικό ενώ αμφισβητείται και το όνομα της χώρας και το όνομα της Εκκλησίας και η ίδια η αλήθεια».(Προσευχή του Ορθόδοξου ψευδοαρχιεπισκόπου της εκκλησίας των Σκοπίων).
Κι εγώ προσεύχομαι άγιε Κύριλλε σε σένα και σου λέω σήμερα ότι πως δέχεσαι να ακους έναν ψευδοϊεράρχη,ενώ γνωρίζεις ότι ο αληθινός και γνήσιος ευρίσκεται στην Θεσσαλονίκη καταδιωκόμενος από τους σκοπιανούς(ο νόμιμος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωάννης),πως δέχεσαι να ακούς έναν αρχιψεύταρο να σε χρησιμοποιεί για την ποταπή προπαγάνδα του,πως δέχεσαι έναν αιρετικό ουνίτη (φαίνεται στην φωτογραφία να συνευλογεί με τον παπικό καρδινάλιο) να προσβάλει την ορθοδοξία,πως δέχεσαι έναν σπορέα διχόνοιας και μίσους,πως δέχεσαι έναν ψευδεπίγραφον ορθόδοξον ιεράρχη.Άγιε Κύριλλε δώσε φώτηση και θάρρος στον προκαθήμενον της ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας να αντιταχθεί σ΄αυτόν τον ψευτοϊεράρχην,να πει έστω έναν λόγο και να πάψει να κάνει το ψάρι,δώσε φώτηση και θάρρος στον Οκουμενικό Πατριάρχη και σε κάθε προκαθήμενο ορθόδοξο ιεράρχη να αντιταχθεί δημόσια σ΄αυτόν τον ψευτοαρχιεπίσκοπον και στις αντιχριστιανικές του δηλώσεις. Πούσαι ρε Χριστόδουλε έλληνα να του πεις κατάμουτρα " ρε συ δεν σε πάω"!!!Χρυσόστομε Ζακύνθου τι έχεις να πεις;

«Μολών λαβέ»

Με τη φράση του Λεωνίδα απάντησε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος στα αλυτρωτικά μηνύματα του Αρχιεπισκόπου της Εκκλησίας των Σκοπίων κ. Στεφάνου από τον τάφο του Αγίου Κυρίλλου που βρίσκεται την Εκκλησία του Σαν Κλεμέντε στη Ρώμη, που προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών.

«Εγώ αν ήμουν μπροστά του, ήμουν απέναντι του και τον άκουγα θα του έλεγα τις απλές δύο λέξεις των αρχαίων Σπαρτιατών του Λεωνίδα : «Μολών λαβέ», άμα μπορείς, παρ’τα», είπε χαρακτηριστικά.

Η σκοπιανή πολιτική αναγνωρίζει ότι βγήκε off απέναντι στην ελληνική και αποφάσισε να βάλει σε ισχύ τα κατά την γνώμη της " μεγάλα όπλα " μόνο που χρησιμοποιεί οικτρά κάλπικο ανεκπαίδευτο πυροβολητή!!!!!!!!!!!!!!!!Εεεε ρε που έφτασε η ένδεια της σκοπιανής πολιτικής και προπαγάνδας ,της μελλοντικής καταβόθρας των αμερικανικών πυρηνικών αποβλήτων.

Η ΖΕΥΓΑΣ,ΖΕΥΓΑΣ Η ......

Wed, 14 May 2008 00:02:44 GMT

"Θα συναντηθούμε σε δημόσια εκδήλωση στα Σκόπια, για να προετοιμάσουμε την ειρήνη, να καταγγείλουμε το μιλιταρισμό και να ενώνουμε τα χέρια μας για να διαδώσουμε αυτό το μήνυμα στους λαούς μας.

Πιστεύουμε στον αυτοκαθορισμό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και την ειρηνική συμβίωση των δύο λαών και των δύο κρατών, στη φιλία των καθημερινών ανθρώπων των δύο λαών που δεν έχουν τίποτα να μοιράουν. Απορρίπτουμε την προγονολατρεία που δημιουργεί εθνικισμούς βασισμένους σε πολεμικά πρότυπα και φιγούρες που αναδείχθηκαν πριν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια..."
Αυτό είναι ένα απόσπασμα που αναρτήθηκε 6 Μαίου 2008 στο μπλογκ του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ http://syriza-ymittos.blogspot.com .

" ...Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδόνικος(σλαβομακεδόνικος) λαός τάδοσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν τον θαυμασμό.Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δ.Σ.Ε και της λαικής επανάστασης ο μακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως την θέλει ο ίδιος,προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει.Οι μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού τους.Ταυτόχρονα οι μακεδόνες κομμουνιστές πρέπει να προσέξουν τις διασπαστικές και διαλυτικές ενέργειες που ξενοκίνητα σωβινιστικά και αντιδραστικά στοιχεία αναπτύσσουν,για να διασπάσουν την ενότητα ανάμεσα στο μακεδόνικο(σλαβομακεδόνικο)και τον ελληνικό λαό..."

31 Γενάρη 1949

"Δημοκρατικός Στρατός",τεύχος 2/1949

αυτό το απόσπασμα είναι από ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Τέτοια ταύτηση και των δύο αριστερών κομμάτων ,λες κι ο ένας να αντιγράφει τον άλλον! Κι ύστερα σου λένε ότι η ελληνική αριστερά αντιτίθεται στα συμφέροντα των μιλιταριστικών ΗΠΑ! Ω ποία κοροϊδία! Τέτοια αριστερά δεξιότερη της ακροδεξιάς δεν ματάδα.Δηλαδή "σύντροφοι και συντρόφισες" καταλύουμε τον ελληνισμό,την ένδοξη ιστορία του,τους ηρωΙκούς του προγόνους,την ρίζα του προκειμένου να φανούμε " αρεστοί" στους κόκκινους αφεντάδες μας;Κατακρίνετε τους παγκοσμιοποιητές ενώ είστε τοιούτοι.Κι ο Φίντελ Κάστρο κουμμουνιστής ων δενδήλωσε ποτέ αντικουβανός ούτε στράφηκε ενάντια στα συμφέροντα της Κούβας ή ο Μάο ή οι Σοβιετικοί ηγέτες.Σεις λοιπόν γιατί στρέφεστε ενάντια στο θέλημμα του ελληνικού λαού,ενάντια στο θέλημμα της πατρίδος σας,ποιανού αφέντη τα συμφέροντα εξυπηρετείτε;Η αναγνώρηση της Δημοκρατίας των Βαρδάρων ως Μακεδονίας δεν εξυπηρετεί άμεσα τις ΗΠΑ; Είστε αριστεροί δημοκράτες όταν γίνεστε παγκοσμιοποιητές και μάλιστα αποδεδειγμένα αυτοί οι παγκοσμιοποιητές είναι συνάμα και μιλιταριστές που εσείς φαινομενικά κατακρίνετε τον μιλιταρισμό.Είστε ή δεν είστε,αποφασίστε επιτέλους τι είστε;Με το να κρυβόσαστε πίσω από το δάχτυλό σας δεν κάνετε τίποτα από τα λεγόμενά σας πιστευτόν.Γιατί τόσο πια ανθελληνισμός από πατριώτες που θέλουν να λέγονται έλληνες αλλά δεν νοιώθουν έλληνες;Κυρίες και Κύριοι της οποιασδήποτε αριστερής κατεύθυνσης πρώτα είστε έλληνες και μετά αριστεροί, γιατί σκόπιμα το λησμονείτε συνεχώς αυτό; Παρατηρήσατε τους δεξιούς,κεντρώους,σοσιαλιστές έλληνες να δηλώνουν απερίφραστα υπερ της ονομασίας των Σκοπίων σε Δημοκρατία της άνω-κάτω-δεξιάς-αριστεράς-νέας-παλαιάς-μέσα-έξω Μακεδονίας;Αυτοί είναι έλληνες και σεις δεν είστε; Γιατί ξαφνικά θυμηθήκατε να βάλετε τα χεράκια σας να βγάλετε τα ματάκια σας,τι σας τάξανε; Οι σπόνσωρες σας φυσικά!Δεν είναι η ονομασία που μας ενοχλεί αυτό είναι το λιγότερο αλλά ο επεκτατισμός των σκοπίων που έτσι όπως το πάνε στα προσεχή χρόνια θα αφανισθούν από τον χάρτη (δεν είναι κάθε μέρα λαμπρή) μου φαίνεται το θέλει ο απαυτός τους,τώρα ξαφνικά μετά από τόσα χρόνια θυμηθήκανε να δηλώσουν " μακεδόνες" γιατί δεν δηλώνουν αμερικανοί (ΗΠΑ) και λύνεται το θέμα,εξάλλου οι ΗΠΑ συνοθήλευμα λαών είναι! Μια πολιτεία παραπάνω δεν χάλασε κι ο κόσμος ή μήπως χάλασε;

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΒΟΤΑΝΑ

Mon, 21 Apr 2008 18:07:06 GMT

ΑΓΧΟΣ: Ηρεμεί με βασιλικό, θυμάρι, μαντζουράνα.

ΑΔΥΝΑΜΙΑ (οργανισμού): Δεντρολίβανο, Μαντζουράνα, Φασκόμηλο, Πιπεριές.

ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ (εσωτερικές και εξωτερικές): Γλιστρίδα, δάφνη, βάλσαμο, Λουΐζα, απήγανος, αχίλλεα, βίνκα, δίκταμο, πεντάνευρο.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ (ερεθισμός): Δεντρολίβανο, δάφνη, απήγανος, φλόμος, κρεμμύδι, μελιτζάνα.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΤΙΔΕΣ: Οι ερεθισμένες από οποιοδήποτε λόγο αμυγδαλές θεραπεύονται με αγριμόνιο, δυόσμο, μέντα, θυμάρι, μαντζουράνα, αγριοτριανταφυλλιά, φασκόμηλο.

ΑΝΑΙΜΙΑ: Θυμάρι, μελισσόχορτο, δεντρολίβανο, ντομάτα.

ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ: Χαμομήλι, θυμάρι, πανσές.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΡΡΟΙΚΑ: Αγιόκλημα, αχίλλεα, βοράγο, λεβάντα, ονωνίδα, σάλβια, τίλιο, ρίγανη.

ΑΝΤΙΣΗΠΤΙΚΑ: Καλέντουλα, Αχιλλέα, βίνκα, δίκταμο, λεβάντα, μαντζουράνα, υπερικό, δεντρολίβανο, θυμάρι, τσάι βουνού, χαμομήλι.

ΑΣΘΜΑ: Αγριμόνιο, Αχιλλέα, βαλεριάνα, βάλσαμο, γαϊδουράγκαθο, δεντρολίβανο, ευκάλυπτος, σαμπούκος, θυμάρι, κρεμμύδι, λεβάντα, μαντζουράνα, μάραθο, μελισσόχορτο, ρίγανη, σέλινο, σκόρδο, τίλιο, χαμομήλι, ύσσωπος.

ΑΤΟΝΙΑ: Ιδιαίτερα για τη μυϊκή ατονία: Αχιλλέα, λεβάντα, φασκόμηλο, ρίγανη, μάραθος, σκόρδο, δάφνη, κορίανδρος, βασιλικός, δίκταμο.

ΑΫΠΝΙΑ: Βαλεριάνα, βάλσαμο, βασιλικός, δυόσμος, μέντα, ευκάλυπτος, λεβάντα, Λουΐζα, μαντζουράνα, μελισσόχορτο, χαμομήλι, δεντρολίβανο.

ΑΥΤΙΩΝ (πόνοι): Βασιλικός, κολοκυθιά, κρεμμύδι, μελισσόχορτο, μολόχα, σκόρδο, χαμομήλι.

ΑΦΘΕΣ: Δεντρολίβανο, αγριοτριανταφυλλιά, φασκόμηλο, χαμομήλι.

ΒΗΧΑΣ: Άσχετα με την αιτία που τον προκαλεί: αγριμόνιο, γλιστρίδα, βαλεριάνα, βασιλικός, γαϊδουράγκαθο, γλυκόριζα, ευκάλυπτος, σαμπούκο, θυμάρι, κρεμμύδι, μαϊντανός, μαντζουράνα, μολόχα, μάραθο, αγριοτριανταφυλλιά, φασκόμηλο, αμάραντο.

ΓΑΣΤΡΙΤΙΔΕΣ (γενικά): Αγριμόνιο, βασιλικός, χαμομήλι, λουίζα, μολόχα, φασκόμηλο.

ΓΡΙΠΗ: Δεντρολίβανο, ευκάλυπτος, θυμάρι, κρεμμύδι, λεβάντα, μάραθος, σινάπι, φλαμούρι, σκόρδο.

ΔΕΡΜΑΤΟΠΑΘΕΙΕΣ (γενικά): Σαμπούκος, κρεμμύδι, λεβάντα, μάραθος, μελισσόχορτο, φασκόμηλο, θυμάρι, Λουΐζα, μαϊντανός, χαμομήλι, πικροδάφνη.

ΔΙΑΡΡΟΙΕΣ (γενικά): Αγριμόνιο, ευκάλυπτος, κρεμμύδι, Λουΐζα, πατάτα, σκόρδο, σέλινο.

ΔΥΣΕΝΤΕΡΙΕΣ (γενικά): Αγριμόνιο, βάλσαμο, καρυδιά, καστανιά, ροδιά, σκόρδο, βάλσαμο.

ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΕΣ: Αγριμόνιο, βασιλικός, σαμπούκος, καρπούζι, καστανιά, σκόρδο, τίλιο, αγριοτριανταφυλλιά, αγγούρι, ντομάτα.

ΔΥΣΜΗΝΟΡΡΟΙΕΣ: Απήγανος, Αχιλλέα, γαϊδουράγκαθο, δυόσμος, μέντα, θυμάρι, λεβάντα, Λουΐζα, μαϊντανός, μελισσόχορτο, φασκόμηλο, χαμομήλι.

ΔΥΣΠΕΨΙΑ: Αγριμόνιο, βάλσαμο, βασιλικός, δυόσμος, μέντα, κρεμμύδι, λεβάντα, μαϊντανός, μαντζουράνα, μελισσόχορτο, σκόρδο, χαμομήλι.

ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ: Βάλσαμο, κολοκυθιά, ευκάλυπτος, θυμάρι, κρεμμύδι, λεβάντα, πατάτα, χαμομήλι.

ΕΚΖΕΜΑΤΑ: Δεντρολίβανο, κελέντουλα, λεβάντα, μαϊντανός, φασκόμηλο, χαμομήλι.

ΕΝΤΟΜΟΑΠΩΘΗΤΙΚΑ: Τεύκριο, βασιλικός.

ΕΞΑΝΘΗΜΑΤΑ: Αγριμόνιο, γαϊδουράγκαθο, μολόχα, πατάτα.

ΕΠΙΠΕΦΥΚΙΤΙΔΕΣ (γενικά): Μαϊντανός, καλεντούλα.

ΖΑΛΑΔΕΣ: Άσχετα με την αιτία που τις προκαλούν: βάλσαμο, βασιλικός, δεντρολίβανο, λεβάντα, μαϊντανός, μαντζουράνα, μελισσόχορτο, αγριοτριανταφυλλιά, χαμομήλι.

ΗΛΙΑΣΗ: Σαν πρώτες βοήθειες αφέψημα σαμπούκου.

ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ: Αγριμόνιο, βαλεριάνα, δεντρολίβανο, θυμάρι, λεβάντα, μαντζουράνα, μελισσόχορτο, τίλιο και χαμομήλι.

ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΑ: Βάλσαμο, λεβάντα, αγριοτριανταφυλλιά.

ΚΑΛΟΙ: Βάλσαμο, καλέντουλα, μολόχα, πατάτα, σκόρδο.

ΚΟΛΙΚΟΙ (διάφοροι): Απήγανος, βάλσαμο, δυόσμος, καρυδιά, κρεμμύδι, κρόκος, μαντζουράνα, μέντα, μολόχα.

ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ: Αχιλλέα, σαμπούκο, θυμάρι, κρεμμύδι, μαϊντανός, μαντζουράνα, πατάτα, σινάπι, χαμομήλι.

ΛΟΞΙΓΚΑΣ: Βαλεριάνα, δυόσμος, μέντα, ρίγανη.

ΜΑΤΙΩΝ (ερεθισμοί): Καρπούζι, κρόκος, Λουΐζα. μαϊντανός, μάραθο, ραδίκι.

ΜΕΛΑΝΙΕΣ: Αγριμόνιο, βασιλικός, δεντρολίβανο, θυμάρι, κρεμμύδι, μαϊντανός, μάραθο, μελισσόχορτο, μολόχα, πατάτα, σινάπι.

ΜΥΤΗΣ (αιμορραγίες): Φλαμουριά.

ΜΩΛΩΠΕΣ: Αχιλλέα, αθανασία, βιόλα, πιπεριά (κόκκινη), βάλσαμο.

ΝΑΥΤΙΕΣ: Γαϊδουράγκαθο, κολοκυθιά, λεβάντα, μάραθο, ρίγανη.

ΟΡΕΚΤΙΚΑ: Αχιλλέα, βασιλικός, θυμάρι, κρεμμύδι, κρόκος, ραδίκι, σκόρδο.

ΠΛΗΓΕΣ: Μαλακώνουν με βιόλα, βίνκα, καλέντουλα.

ΠΟΝΟΔΟΝΤΟΙ: Δίκταμος, δυόσμος, σαμπούκος, θυμάρι, καρυδιά, κισσός, κρεμμύδι, λεβάντα, μαντζουράνα, μέντα, ρίγανη, σινάπι, χαμομήλι.

ΠΡΗΞΙΜΑΤΑ: Αγριμόνιο, μάραθος, μαντζουράνα, πατάτα, ραδίκι, σκόρδο, σινάπι, χαμομήλι, απήγανος.

ΠΥΡΕΤΟΙ: Αθανασία, βαλεριάνα, δίκταμο, ευκάλυπτος, καρπούζι, καστανιά, Λουΐζα, μαϊντανός, σέλινο, τίλιο, χαμομήλι.

ΣΤΟΜΑΧΙΚΑ: Αχιλλέα, κολοκυθιά, γαϊδουράγκαθο, δίκταμο, κορίανδρος, Λουΐζα, μιλισσόχορτο, ραδίκι. Συγκεκριμένα για τα έλκη: βάλσαμο, πατάτα, τσουκνίδα και για τις νευρώσεις: χαμομήλι.

ΤΟΝΩΤΙΚΑ (γενικά του οργανισμού): Βαλεριάνα, απήγανος, σινάπι, χαμομήλι, αθανασία, Αχιλλέα.

ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΑ ΕΝΤΟΜΩΝ: Αγριμόνιο, δυόσμος, θυμάρι, καρυδιά, κρεμμύδι, λεβάντα, μαϊντανός, μελισσόχορτο, μολόχα, μέντα, σκόρδο, φασκόμηλο.

ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΣ κοιλιάς: Βασιλικός, μάραθο, μελισσόχορτο, ρίγανη, σκόρδο, χαμομήλι.

ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΗ Δεντρολίβανο, κρεμμύδι, φασκόμηλο.

ΥΠΕΡΤΑΣΗ (γενικά): γλιστρίδα, δεντρολίβανο, κρεμμύδι, λεβάντα, μαϊντανός, μελισσόχορτο, σέλινο, σκόρδο.

ΥΠΟΤΑΣΗ: Δάφνη, θυμάρι, φασκόμηλο.

ΧΙΟΝΙΣΤΡΕΣ: Γαϊδουράγκαθο, καρυδιά, σέλινο.

Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες εφράνθητε σήμερον...

Sun, 13 Apr 2008 13:43:54 GMT

Προέλευση

O όρος Πάσχα προέρχεται από το αραμαϊκό pasha και το εβραϊκό pesah. Για κάποιους, η προέλευση του εβραϊκού όρου είναι ένα θέμα που συζητείται καθώς του αποδίδουν ξένη ετυμολογία, ασσυριακή (pasahu, πραύνω) ή αιγυπτιακή (pash, η ανάμνηση, pesah, το πλήγμα). Σε κάποιες περιπτώσεις οι ερευνητές ανιχνεύουν τις αρχές του πάσχα σε Χαναανιτικές γιορτές που σχετίζονται με την συγκομιδή κριθαριού την άνοιξη. Καμιά όμως απ' αυτές τις υποθέσεις δεν τεκμηριώνεται.

Άλλοι μελετητές θεωρούν ότι η ρίζα του Πάσχα βρίσκεται σε γιορτές και ιεροτελεστίες της άνοιξης της προ-ιουδαϊκής εποχής με την έννοια των ποιμένων που υποβάλλουν αίτημα στο θεό για την προστασία του κοπαδιού τους (βλ. Έξ. 5:1 και 10:9).
Πάντως, η Βίβλος συσχετίζει το pesah με το ρήμα pasah πού σημαίνει είτε χωλαίνω, είτε εκτελώ τελετουργικό χορό γύρω από τη θυσία (Γ' Βασ. 18:21,26), είτε, μεταφορικά, "ξεφεύγω", "περνώ", "απαλλάσσω". Το Πάσχα, είναι το πέρασμα του Θεού πάνω από τα σπίτια των Ισραηλιτών, ενώ έπληττε τα σπίτια των Αιγυπτίων (Έξ. 12:13,23,27 / βλ. Ησ. 31:5).

Σε χωρία από την Π.Διαθήκη, φαίνεται ότι το Πάσχα ίσως είχε προέλευση πολύ παλαιότερη από την εποχή του Μωυσή καί της εξόδου από την Αίγυπτο. Αρχικά το Πάσχα είναι μια οικογενειακή εορτή. Εορταζόταν νύχτα, στην πανσέληνο της Εαρινής Ισημερίας, την 14η του μήνα abib (που ονομάστηκε Νισάν μετά την εξορία) με προσφορά στο νεαρού ζώου, χρονιάρικου, για να ευλογηθεί από το Θεό όλο το κοπάδι. Το σφάγιο ήταν αρνί ή κατσίκι, αρσενικό καί αρτιμελές (Εξ. 12:3-6), δεν έπρεπε να σπάσει κανένα κόκαλο του (Έξ. 12:46, Αρ. 9:12) ενώ το αίμα του ως ένδειξη προστασίας, το έβαζαν στην είσοδο κάθε σπιτιού (Εξ. 12:7,22). Οι μετέχοντες στο δείπνο ήταν ντυμένοι, έτοιμοι για ταξίδι (Έξ. 12:8-11).

Αυτά τα στοιχεία νομαδικής, οικογενειακής ζωής μας δείχνουν μια πολύ παλαιότερη προέλευση του Πάσχα, που θα μπορούσε να είναι η θυσία που ζήτησαν οι Ισραηλίτες από τον Φαραώ να πάνε να γιορτάσουν στην έρημο (Έξ. 3:18, 5:1 εξ). Παρ' όλα αυτά όμως, η έξοδος από την Αίγυπτο έδωσε στο Πάσχα την οριστική του σημασία.

Χριστιανικό Πάσχα

Συγχρονος εορτασμός του Πάσχα

Το Χριστιανικό Πάσχα ή κοινώς Πασχαλιά είναι η μεγαλύτερη γιορτή τουΧριστιανισμού. Γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την Πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία της 21^ης Μαρτίου μη συμπεριλαμβανομένης, κατά το Ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο στην Ορθόδοξη εκκλησία και κατά το Γρηγοριανό (νέο) ημερολόγιο στηνΡωμαιοκαθολική. Γιορτάζεται η ανάσταση του Ιησού Χριστού που πιστεύεται ότι έγινε το 33 μ.Χ.

Με τον όρο Πάσχα αναφερόμαστε είτε στην εβδομάδα του Πάσχα μέχρι το Σάββατο της Διακαινησίμου, είτε στην περίοδο των 50 ημερών που ακολουθούν το Πάσχα, μέχρι την εορτή της Πεντηκοστής ημέρας από του Πάσχα λεγόμενη (αριθμητικά) Πεντηκοστή.

Η εορτή του Πάσχα, λόγω της σπουδαιότητός της, επηρεάζει το εορτολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τόσο 40 ημέρες πριν από αυτό (Μεγάλη Τεσσαρακοσστή, Τριώδιο) όσο και 50 ημέρες μετά (περίοδος Πεντηκοσταρίου). Οι ακολουθίες που τελούνται τότε έχουν αρχαιοπρέπεια (ανάγονται στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού), κατάνυξη και λαμπρότητα, και περιγράφονται λεπτομερώς στο τυπικό της Εκκλησίας.

Ιστορία Εορτασμού του Πάσχα

H πρώτη χριστιανική κοινότητα δεν περιείχε εορτές σε ετήσιο κύκλο. Αρχικά η ανάμνηση της Αναστάσεως του Χριστού εορταζόταν την Κυριακή ημέρα, ή «μία των Σαββάτων». Το Πάσχα μαζί με τη Πεντηκοστή, ήταν οι πρώτες εορτές σε ετήσιο κύκλο που καθιερώθηκαν σταδιακά στην πρώτη χριστιανική εκκλησία κατά τον 2ο αιώνα. Ταυτόχρονα δε, με την εορτή άρχισε να τηρείται και η λεγόμενη Πασχάλια νηστεία, που σε κάθε τοπική εκκλησία είχε ορισμένο διάστημα ασκήσεως. Η εορτή, εν αρχή κατά άμεσο παραλληλισμό με το Ιουδαϊκό Πάσχα, ετελείτο κάθε έτος στις 14 του μήνα Νισάν, δίνοντας όμως έμφαση στην σταύρωση τελικά, παρά στην Ανάσταση. Οι τοπικές Χριστιανικές Εκκλησίες όμως σαν συνείδηση με τα χρόνια θέλησαν να διακόψουν αυτό τον παραλληλισμό, μεταθέτοντας τον εορτασμό αρχικά την πρώτη Κυριακή μετά τη 14η Νισάν. Κάθε τοπική εκκλησία εόρταζε με δικό της κριτήριο την ημερομηνία της εορτής του Πάσχα. Όμως γινόταν προσπάθεια ώστε να επιτευχθεί μια ενιαία ημερομηνία για όλες της εκκλησίες. Αυτό οδήγησε σε εντάσεις κάποιες τοπικές εκκλησίες ιδίως κατά τον 3ο αιώνα. Τελικά η Α΄ Οικουμενική σύνοδος αποφάσισε οριστικά για μια κοινή ημερομηνία τέλεσης του εορτασμού του Πάσχα, που τηρείται μέχρι σήμερα με μερικές παραλλαγές, από κάποιες ομολογίες.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ

ΜΕΤΑ ΒΑΙΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΔΩΝ

"Μετά βαΐων και κλάδων" η υποδοχή του Χριστού στην πόλη της Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων. Έτσι όπως υποδέχεται ο κόσμος κάθε ξεχωριστό πρόσωπο. Πανηγυρίζει για τον ερχομό του, δοξάζει το γεγονός, θυμάται, ζητά, κραυγάζει, χαιρετά, ενθουσιάζεται. Κι αυτό συμβαίνει πάντοτε. Η ανθρώπινη ζωή χαρακτηρίζεται από την προσμονή του μεσσία, του σωτήρα. Νιώθουμε την ανεπάρκειά μας, μας φαίνεται κοπιαστικό εμείς να αγωνιστούμε για την σωτηρία μας και προσμένουμε το πρόσωπο, τον χαρισματικό ηγέτη, ο οποίος θα μας τραβήξει μέσα στην ανημπόρια μας και θα μας οδηγήσει εκεί που θέλουμε.

Η μεγαλύτερη δυσκολία στη ζωή μας δεν είναι να είμαστε ελεύθεροι. Είναι το πώς θα διαχειριστούμε την ελευθερία μας. Κι αυτό γιατί θέλει κόπο κι επώδυνο αγώνα. Ταυτόχρονα, είναι πιο εύκολο άλλος να έχει την ευθύνη για τον κόσμο, τη ζωή, την πορεία μας και για τη λύση των προβλημάτων μας. Έτσι, αναζητούμε τους μεσσίες στα πρόσωπα των πολιτικών, των αθλητών, των ηθοποιών, των καλλιτεχνών, και οποιουδήποτε άλλου το κάθε σύστημα προβάλλει, ώστε να έχουμε τον "ένοχο" έτοιμο στην αποτυχία μας ή να μπορούμε να ξεχνούμε τα προβλήματά μας ασχολούμενοι μ' αυτούς, ξεχνώντας τον μοναδικό Μεσσία και Σωτήρα μας.

Ο Χριστός μπήκε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα, γνωρίζοντας τις δοξασμένες κραυγές και τα "μετά βαΐων και κλάδων" του λαού. Εκπλήρωσε τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, αφουγκράστηκε τη χαρά των ανθρώπων, αλλά ήξερε καλά μέσα Του πόσο γρήγορα αυτός ο ενθουσιασμός θα περνούσε. Κι αυτό γιατί δεν είχε έρθει για να υποσχεθεί εύκολες λύσεις, δεν μίλησε για την πλατειά, αλλά για την "στενή πύλη", δεν μίλησε για την εξουσία, αλλά για τη διακονία του κόσμου.

Πάνω στο ταπεινό πουλαράκι ο Χριστός φάνταζε βασιλιάς και μεσσίας στα μάτια όσων των ζητωκραύγαζαν, καθώς είχαν μάθει για την Ανάσταση του Λαζάρου. Μα ήρθε τόσο ταπεινά στα Ιεροσόλυμα, βιώνοντας από πριν, όπως και σε όλη Του την ζωή, την ταπείνωση που οι ίδιοι οι δοξαστές Του Τού επεφύλασσαν! Ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας, όχι όμως όπως τον φαντάζονταν ο κόσμος, αλλά όπως ο ίδιος δίδασκε: Αυτός που θα πρόσφερε τη Σωτηρία, Αυτός που θα μιλούσε και θα ζούσε την Αγάπη, Αυτός που δεν θα έπαυε ποτέ να παρουσιάζει στους ανθρώπους την Αλήθεια.

"Μετά βαΐων και κλάδων" υποδεχόμαστε κι εμείς το Χριστό, στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, μοιάζοντας περισσότερο με τους ανθρώπους της Ιερουσαλήμ, σαγηνεμένοι από τα θαύματα και μην ακούγοντας το βάθος των λόγων και των έργων Του. Είναι καιρός όμως να ξεφύγουμε από την παρανοημένη εικόνα που έχουμε για το Χριστό και να αναζητήσουμε στην γνήσια κοινωνία με το πρόσωπό Του το Θεό που μας λυτρώνει, μας κάνει υπεύθυνους για τη ζωή και την ελευθερία μας και μας προτείνει την οδό που ξεκινά από το Πάθος, αλλά καταλήγει πάντοτε στην Ανάσταση. Την δική Του και την δική μας...

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε τον πάγκαλο Ιωσήφ. Είναι γνωστή η ιστορία του από την Παλαιά Διαθήκη. Τον πουλάνε τα αδέρφια του δούλο, βρίσκεται στην Αίγυπτο, η γυναίκα του κυρίου του Πετεφρή του επιτίθεται ερωτικά, αυτός την αποπέμπει, κλείνεται στη φυλακή, ερμηνεύει τα όνειρα του Φαραώ για τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες, γίνεται στη συνέχεια ουσιαστικά πρωθυπουργός της Αιγύπτου, σώζει τον πατέρα του Ιακώβ, τ' αδέρφια του και όλο το λαό .

Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε για τον Ιωσήφ μια παράξενη φράση: "Τον δουλωθέντα μεν τω σώματι, την ψυχήν δε αδούλωτον συντηρούντα". Ο Ιωσήφ έγινε δούλος εξωτερικά, στην ψυχή του όμως και στην σκέψη του παρέμεινε ελεύθερος. Είναι πολύ σπουδαία η φράση αυτή. Ο άνθρωπος συνήθως ταυτίζει την ελευθερία με την έλλειψη κάθε εξωτερικού καταναγκασμού. Σήμερα, ζούμε ελεύθεροι γιατί δεν έχουμε κάποιον να μας δυναστεύει, γι' αυτό άλλωστε αγωνιστήκαμε, γι' αυτό και η κοινωνία μας είναι δημοκρατική. Κάθε φορά μάλιστα που απειλούνται οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα του οιουδήποτε, υπάρχει γενική κινητοποίηση. Το ίδιο και όταν απειλείται η ελευθερία της πατρίδας, αλλά και το δημοκρατικό πολίτευμα.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Η Μεγάλη Τρίτη είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε την παραβολή των ταλάντων. Κάποιος άρχοντας πραγματοποιεί ένα μακρινό ταξίδι, και πριν φύγει μοιράζει στους δούλους του τμήματα από την περιουσία του. Στον ένα δίνει πέντε τάλαντα, στον άλλο δύο, στον τρίτο ένα. Μετά την επιστροφή του οι δούλοι του δίνουν λογαριασμό. Αυτός που πήρε πέντε τάλαντα, εργάστηκε και παραδίδει συνολικά δέκα, αυτό που πήρε δύο παραδίδει τέσσερα, ενώ αυτός που πήρε ένα, το επιστρέφει, διότι θεωρεί ότι ο κύριος του είναι σκληρός και θέλει να θερίσει εκεί που δεν έσπειρε. Τότε ο άρχοντας διατάσσει να του πάρουν το τάλαντο και να το δώσουν σ' αυτόν που έχει τα δέκα και να τον τιμωρήσουν, αποκόπτοντάς τον ουσιαστικά από την κοινωνία με τους άλλους!

Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε μια ενδιαφέρουσα φράση που απευθύνεται στον καθέναν από μας: "Το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι". Το χάρισμα, γιατί αυτό είναι το τάλαντο, που έχει ο καθένας μας, ας εργαστεί με φιλοπονία, με επιμέλεια και με προθυμία, να το αξιοποιήσει. Τα χαρίσματα είναι πολύτιμα δώρα του Θεού στον κάθε άνθρωπο και υπάρχουν, σ' άλλον περισσότερα και σ' άλλον λιγότερα, αλλά πάντως δίδονται σε όλους. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αξιοποιούνται.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία αλείφει τα πόδια του Χριστού με μύρο και δάκρυα, τα σκουπίζει με τα μαλλιά της και λαμβάνει από το Θεό την συγχώρεση για τις αμαρτίες της. Στον Όρθρο της ημέρας ψάλουμε το τροπάριο της Κασσιανής, μεγάλης υμνογράφου του 9ου αιώνα μ. Χ., το οποίο αναφέρεται στην "εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσαν γυνήν", αλλά και μια σειρά άλλων ποιητικότατων ύμνων που μαρτυρούν το γεγονός της αγάπης προς τον Χριστό, η οποία ελευθερώνει γνήσια τον άνθρωπο.Σας καθιστώ την προσοχήν στο ότι νομίζουν πολλοί ότι η Κασσιανή ήτο η αμαρτωλή,αυτό είναι λάθος.

Σ' ένα από τα τροπάρια των Αποστίχων του Όρθρου διαβάζουμε μία φράση που πολλά έχει να πει: "Η απεγνωσμένη δια τον βίον και επεγνωσμένη δια τον τρόπον το μύρο βαστάζουσα προσήλθε σοι". Ο βίος είναι αμαρτωλός. Ερωτοτροπούμε και βιώνουμε την αμαρτία σε κάθε στιγμή της ζωής μας, είτε πράττοντας το θέλημά μας και στηριζόμενοι στον εγωισμό μας είτε παραδίδοντας τον εαυτό μας στις αμαρτίες και τις ηδονές είτε απορρίπτοντας την παρουσία του Χριστού από τη ζωή μας. Κι όχι μόνο αυτό. Τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούμε το πόσο μας αγαπά ο Χριστός, με αποτέλεσμα να περιφρονούμε την παρουσία Του ολοκληρωτικά, να αρνούμαστε καν να ακούσουμε το μήνυμά Του.

Η αμαρτωλή γυναίκα ήταν απεγνωσμένη, δηλαδή απελπισμένη για τη ζωή της. Όμως ήταν επεγνωσμένη για τον τρόπο, ήξερε πλέον καλά ποιος είναι ο δρόμος για τη σωτηρία. Η αγάπη προς τον Ιησού της έδειχνε την πορεία της αληθινής ελευθερίας. Γιατί η αγάπη μας κάνει ταπεινούς. Η αγάπη μας κάνει να κατανοούμε πως χρειάζεται η λύπη για ό,τι μας χωρίζει από τον Χριστό και η μετάνοια που μας ξαναφέρνει κοντά Του. Η αγάπη μας βοηθά να δούμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε αυτάρκεις, αλλά ότι χρειαζόμαστε τον Χριστό. Η αγάπη είναι αυτή που μας κάνει να τολμούμε. Να συγχωρούμε για να συγχωρεθούμε. Να πηγάζει το δάκρυ της ευαισθησίας από την καρδιά μας για όλους, αλλά και για τον εαυτό μας. Να προσπίπτουμε στα πόδια του Λυτρωτή, αναζητώντας μια καινούρια αρχή.

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την εξουσία και τη δύναμη. Αυτός που αγαπά δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Ακόμα και η αγάπη εγκλωβίζεται στη λογική της αυτάρκειας και της απόλαυσης και γίνεται εγωισμός για δύο ή για πολλούς. Η Εκκλησία μας προτείνει την αγάπη που ελευθερώνει. Την αγάπη του Σταυρού και της Ανάστασης, γιατί ο Χριστός είναι η Αγάπη.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Η Μεγάλη Πέμπτη είναι για την Εκκλησία μας αφορμή να θυμηθούμε τον Μυστικό Δείπνο, την παράδοση δηλαδή του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, την προδοσία του Ιούδα, αλλά και την υπερφυή προσευχή του Κυρίου προς τον Πατέρα Του, να μην Τον αφήσει να πιει το ποτήρι του Πάθους, αλλά και την υπακοή Του σ' Αυτόν. Το γεγονός όμως που δίδει διδάγματα στη ζωή μας είναι η ταπείνωση του Χριστού, ο οποίος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, πριν φάνε μαζί για τελευταία φορά. Στα καθίσματα του Όρθρου της ημέρας ψάλλουμε χαρακτηριστικά: "Ο λίμνας και πηγάς και θαλάσσας ποιήσας, ταπείνωσιν εκπαιδεύων αρίστην, λεντίω ζωννύμενος μαθητών πόδας ένιψε, ταπεινούμενος υπερβολή ευσπλαχνίας". Ο Δημιουργός του κόσμου ταπεινώνεται από την υπερβολική ευσπλαχνία Του για μας, αλλά και μας διδάσκει την άριστη οδό της ταπείνωσης.

Η βασικότερη αμαρτία του ανθρώπου είναι ο εγωισμός. Αυτός οδηγεί τον άνθρωπο στην εμπάθεια, αυτός δηλητηριάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς δεν επιτρέπει την υποχώρηση και τη θυσία, αυτός οδηγεί στη ρήξη της αγάπης, αυτός βάζει τον άνθρωπο να θεωρεί τον εαυτό του θεό στη θέση του Θεού. Όταν μιλούμε για τον εγωισμό βέβαια, δεν εννοούμε ό,τι διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τους άλλους, την έννοια του "εγώ", της προσωπικότητας. Εννοούμε την υπερτροφική ανάπτυξη αυτού του "εγώ", την άρνηση δηλαδή του ανθρώπου να ισορροπήσει στις σχέσεις του με τους άλλους, να συνειδητοποιήσει ότι η αγάπη είναι αυτή που εξασφαλίζει την αρμονία, ότι αν θυσιάζουμε την δική μας απόλαυση, την δική μας επιβολή στους άλλους, αν μάθουμε να ακούμε τους άλλους, αν μάθουμε να απλώνουμε το χέρι στους άλλους, αν μάθουμε να αφήνουμε το θέλημά μας κατά μέρος, τότε ζούμε την πραγματική ελευθερία.

Κι αυτή η ελευθερία βιώνεται μόνο μέσα από την ταπείνωση. Ταπείνωση σημαίνει υπακοή στο θέλημα του Θεού, γιατί ξέρουμε ότι Αυτός μας αγαπά. Ταπείνωση σημαίνει αναγνώριση της αδυναμίας και της αμαρτωλότητάς μας, μπροστά στην αγαθότητα του Θεού. Ταπείνωση σημαίνει ότι θεωρούμε από αγάπη τον εαυτό μας πιο αδύναμο από τους άλλους, πως όσο κι αν προσπαθούμε, δεν έχουμε αναπτύξει τα χαρίσματα που ο Θεός μας εμπιστεύθηκε, ότι δεν ζούμε για τους άλλους, αλλά μονάχα για τον εαυτό μας. Ταπείνωση σημαίνει κατανόηση στον πόνο, τη δυσκολία και την άρνηση του άλλου να συμπλεύσει με την επιθυμία μας, σημαίνει ανοχή εν αγάπη. Ταπείνωση είναι η γνήσια θυσία και προσφορά στον ’λλο, είναι το να πλύνεις τα πόδια του, να θεραπεύσεις τις ανάγκες του, να διακονήσεις και όχι να διακονηθείς, να συγχωρέσεις, ακόμα και τους εχθρούς σου!

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την υπερηφάνεια και την υπεροχή έναντι του άλλου, το υπερτροφικό εγώ μας ως κέντρο της ζωής. Προτιμούμε οι άλλοι να υπηρετούν τις ανάγκες μας και αρνούμαστε να δούμε τις δικές τους. Το "δικαίωμα" ως έννοια του πολιτισμένου κόσμου θριαμβεύει. Η Εκκλησία μας προτείνει την ταπείνωση του Χριστού ως τρόπο έκφρασης της υπερβολής της αγάπης, για να ξαναβρούμε την αληθινή ελευθερία. Γιατί ελευθερία σημαίνει να παραιτείσαι από τα δικαιώματά σου, χάριν της αγάπης προς τον άλλο. Κι αυτό δε γίνεται αν ο άλλος δεν είναι μοναδικής και ανυπέρβλητης αξίας για σένα. Δεν γίνεται αν ο άλλος δεν κατανοηθεί ως Αυτός για τον οποίο ο Χριστός ταπεινώθηκε και σταυρώθηκε, Αυτός που αγαπιέται από τον Χριστό εξίσου με σένα...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Η Μεγάλη Παρασκευή μας φέρνει ενώπιον των Παθών του Κυρίου μας. Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει, για να μας οδηγήσει στην σωτηρία, την απαλλαγή από την φθορά και την αμαρτία που διαποτίζει την ύπαρξή μας και να μας δώσει την Ζωή. Στους Μακαρισμούς, που ψάλλουμε μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου, διαβάζουμε χαρακτηριστικά: "Εσταυρώθης δι' εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν. Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι". Η συγγνώμη του Σταυρού και η ανάβλυση της ζωής μέσα από το Πάθος, μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ότι αληθινή ελευθερία δεν νοείται χωρίς θυσία.

Σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι η επιβίωση. Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει και να ζήσει καλύτερα. Η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ασθένειές του, να παρατείνει τη δυνατότητα να χαρεί το φως της ζωής, να τον συνδράμει στην όσο το δυνατόν υπέρβαση του θανάτου. Η παραίτηση από τη ζωή θεωρούνταν και δεν παύει να είναι μια τρέλα! Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει.

Ελάχιστα όμως συνειδητοποιούμε την διαφορά ανάμεσα στην έννοια της επιβίωσης και την έννοια της ζωής. Επιβιώνω σημαίνει τρώω, πίνω, κοιμάμαι, εργάζομαι, βγάζω χρήματα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, εκτονώνομαι, αναπαράγομαι, ξεκουράζομαι, χαίρομαι ή λυπάμαι, όπως άλλοι. Ζω σημαίνει ότι όλες αυτές τις βιολογικές και κοινωνικές λειτουργίες τις μεταποιώ σε νόημα και στάση ζωής. Τρώω όσο μου χρειάζεται για την βιολογική μου υπόσταση, στερούμαι εκούσια την τροφή γιατί ξέρω ότι "ουκ επ' άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος". Εργάζομαι για να θεραπεύσω τις βιοτικές ανάγκες, αλλά εργάζομαι και το καλό και την αρετή. Συστήνω οικογένεια γιατί είμαι κοινωνικό ον, αλλά αγαπώ τον άλλο περισσότερο από μένα, γιατί μόνο μέσα από την σχέση έχει νόημα η κοινωνικότητα.

Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος, έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την ατομική επιβίωση και αυτάρκεια. Η Εκκλησία μας προτείνει την θυσία του Χριστού ως τον τρόπο εκείνο που θα μας καταστήσει αληθινά ελεύθερους. Γιατί μόνο όταν παραιτείται κανείς από την απλή επιβίωση, για να πλημμυρίσει η ύπαρξή του από τη ζωή της πίστης, της σωτηρίας, της αγάπης για το Χριστό και το συνάνθρωπο, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτός ο δρόμος, τότε ζει την πραγματική ελευθερία. Κι αυτή η παραίτηση και ζωή της θυσίας, η υπέρβαση του εαυτού μας εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, μέσα από την σταύρωση των παθών και την Ανάσταση της αρετής και του τρόπου που ο Χριστός έγινε πρότυπό του...

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Το Μεγάλο Σάββατο η Εκκλησία μας κείται στην προσδοκία της Ανάστασης. Ο Χριστός βρίσκεται στον άδη, το σώμα Του έχει ταφεί, χωρίς όμως να γνωρίζει την φθορά που γνωρίζουν όλοι οι νεκροί, καθώς παραμένει ενωμένο με την θεότητα, ενώ η ψυχή του Χριστού βρίσκεται στην κόλαση, στο χώρο του θανάτου, όπου κηρύττει την μετάνοια. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ολοκληρώνει το έργο της Θείας Οικονομίας, που είναι η ανάσταση όλης της Δημιουργίας και όλων των ανθρώπων, κι αυτών που ήταν εν ζωή, αλλά και αυτών που είχαν πεθάνει πριν τον ερχομό του Ιησού στον κόσμο. Ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, νικιέται δια του θανάτου του Χριστού, και όλα κινούνται στην προσδοκία της Ανάστασης, της γνήσιας ελευθερίας.

Σ' έναν από τους πιο όμορφους ύμνους, που ολοκληρώνουν την ακολουθία του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, διαβάζουμε τα εξής θαυμάσια λόγια: "Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών εν τάφω κειμένην, ίνα τους εν τάφοις κειμένους ζωοποιήση. δεύτε σήμερον, τον εξ Ιούδα υπνούντα θεώμενοι, προφητικώς αυτώ εκβοήσωμεν. Αναπεσών κεκοίμησαι ως λέων. τις εγερεί σε, βασιλεύ; αλλ' ανάστηθι αυτεξουσίως, ο δους σεαυτόν υπέρ ημών εκουσίως. Κύριε, δόξα σοι".Ο Χριστός κοιμάται σαν το λιοντάρι, έτοιμος να ξυπνήσει, να αναστηθεί, να φέρει στον κόσμο την ελπίδα, τη χαρά της νίκης, την συντριβή του θανάτου, να φέρει στην ιστορία το πιο σπουδαίο μήνυμα, που άλλο ανώτερο δεν υπάρχει: ότι πλέον είμαστε ελεύθεροι και από το θάνατο.

Για τους περισσότερους ανθρώπους ο θάνατος είναι η έσχατη απόδειξη δουλείας. Είμαστε ανίσχυροι απέναντί του. Μπορούμε να τον απομακρύνουμε, αλλά όχι να τον υπερβούμε. Για τους περισσότερους ο θάνατος αποτελεί το βιολογικό και οριστικό τέρμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν υπάρχει λογική απόδειξη επιστροφής από το "επέκεινα", το μετά τον θάνατο, με αποτέλεσμα η θλίψη να είναι ανυπέρβλητη. Απέναντι στον θάνατο ο άνθρωπος ζει με τον φόβο ή εκείνη την ελπίδα ότι το τέλος δεν θα έλθει.

Ο Χριστός έζησε τον θάνατο, όχι ως βιολογικό τέρμα ή ως αναπόδραστη κατάσταση, αλλά ως υπακοή στο θέλημα του Πατέρα Του. Έφτασε την φύση Του, που είχε την αθανασία δεδομένη, καθώς δεν είχε αμαρτία, στο κατώφλι του θανάτου και το πέρασε σωματικά, για να μας δείξει ότι ο θάνατος είναι το τέρμα, μόνο όταν συνοδεύεται από τον χωρισμό από το Θεό. Αυτός που ζει το Θεό με υπακοή στο θέλημά Του, αυτός που αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας, η οποία είναι ο θάνατος, ελευθερώνεται ακόμη και από τα δεσμά του θανάτου, γιατί ακολουθεί τον Χριστό.

"Εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει. εάν δε αποθάνη, πολύν καρπόν φέρη", μας λέει ο Κύριος. Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος αποτελεί για μας τους θνητούς την αφορμή, πολύν καρπό να φέρουμε, αν ζούμε με υπακοή στο Θεό. Ο Χριστός μας δίδαξε ότι αυτό είναι κατορθωτό. Αν πεθάνουμε ως προς την αμαρτία, δηλαδή νεκρώσουμε τα πάθη και τις κακίες μας, τότε ουσιαστικά φέρουμε πολύν καρπό, της αγάπης, της αρετής, της πίστης στο Θεό, γιατί αυτό είναι το θέλημά Του για μας. Αν πεθάνει ο εγωισμός μας, με την άσκηση, την προσπάθεια, την ταπείνωση, την θυσία, τότε πολύν καρπό φέρουμε. Τραβάμε την χάρη και το έλεος του Θεού και τότε, ακόμα και ο βιολογικός θάνατος είναι το σημείο εκείνο της ζωής που μας απαλλάσσει από την φθορά και την αμαρτία και μας φέρνει κοντά σ' Αυτόν που πέθανε για μας, τον Χριστό.

Ο Χριστός αναπαύεται στον τάφο σωματικά. Ο Χριστός κηρύττει στον άδη τη Ζωή. Και θα αναστηθεί ως ο λέων, αυτεξουσίως, και θα τραβήξει μαζί Του όσους τον πίστεψαν, αλλά και όσους τον πιστεύουν, όσους τους αγγίζει το μήνυμα, το πρόσωπο, η κοινωνία μαζί Του. Ελευθερωνόμαστε από το θάνατο, χάρις στον θάνατο του Σωτήρα. Όλα πλέον είναι διαφορετικά. Δεν φοβόμαστε το θάνατο, γιατί θα μας πάει σ' Αυτόν που μας αγαπά και αγαπούμε. Και θα περιμένουμε την Δευτέρα Παρουσία, για να γευτεί και το σώμα μας, αυτή την ανεκλάλητη χαρά. Αυτή την ανεκλάλητη ελευθερία. Αυτή την ανεκλάλητη αιώνια ζωή.

Στο Μεγάλο Σάββατο βρίσκονται τα σώματα των ανθρώπων που έφυγαν από αυτή τη ζωή. Μα όσοι ζούμε την πίστη, όσοι αγαπούμε, όσοι συγχωρούμε, όσοι κοινωνούμε έχουμε μπει ήδη στην ογδόη ημέρα. Την Ημέρα της Ανάστασης. Την Κυριακή, την ημέρα του Κυρίου...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Η Κυριακή του Πάσχα είναι η αφετηρία της νέας δημιουργίας. Η φθορά και ο θάνατος πλέον δεν έχουν καμία δύναμη στη ζωή του ανθρώπου και της κτίσης, αλλά "τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια". Αυτό φαντάζει οξύμωρο για τη νοοτροπία του κόσμου, καθώς όλοι διαπιστώνουμε την συνεχή καταστροφή του περιβάλλοντος, τον θάνατο που κρατά δέσμιο τον κάθε άνθρωπο, αλλά και το γεγονός ότι ο κόσμος μας ελάχιστα έχει αλλάξει, παρά τα μηνύματα και την παρουσία της πίστης στο Χριστό. Αδικίες και πόλεμοι γίνονται, τα συμφέροντα κυριαρχούν, η ζωή είναι πάντοτε απλόχερη για τους λίγους, ενώ οι πολλοί βιώνουν την δυσκολία, η πρόοδος δεν έχει εξασφαλίσει την ευτυχία, αλλά έχει εξοβελίσει το Θεό από την ζωή των πολλών.

Επομένως, το ερώτημα ποια είναι η σημασία της Ανάστασης για τον σημερινό άνθρωπο φαντάζει δυσκολοαπάντητο. Όσο κι αν η γλώσσα της θεολογίας δίνει περιγραφές του γεγονότος και φανερώνει σημεία, στα οποία θα μπορούσε κανείς να σταθεί, η πλειοψηφία των ανθρώπων περιμένει να ακούσει το "Χριστός Ανέστη" και να διασκορπισθεί, όπως περιγράφει ο στίχος: "Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν". Εκτός από την φαινομενική αταραξία του κόσμου και της ζωής, το ίδιο το μήνυμα της Ανάστασης δεν φαίνεται να αλλάζει και τους πολλούς.

Είμαστε όμως τα παιδιά του Αναστημένου Θεού. Ο Χριστός δεν είναι ένα κήρυγμα ηθικής, δεν είναι ένας κοινωνικός αναμορφωτής, δεν είναι ένας απλός επαναστάτης, διαφορετικός από τους άλλους, αλλά πάντως ένας από τους πολλούς που πέρασαν από την ανθρώπινη ιστορία. Ο Χριστός είναι ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, κρατώντας τη Θεότητά Του, για να μας κάνει θεούς κατά χάριν, δηλαδή να ζούμε αιώνια, να μας απαλλάξει από τον θάνατο και τη φθορά. Για μας που πιστεύουμε σ' Αυτόν, αλλά και για όλο τον κόσμο, και γι' αυτούς ακόμη που δεν τον πίστεψαν και δεν θα τον πιστέψουν..

Αν τα πάντα γίνονται καινά, αν η φθορά και ο θάνατος καταργούνται, αυτό μπορούμε να το ζήσουμε, μόνο με το να δούμε τον Χριστό ως προσωπικό Θεό μας, ως Σταυρωμένο για μας προσωπικά, ως Αναστημένο για μας προσωπικά, ως ερχόμενο για μας προσωπικά. Στην σχέση βρίσκεται το νόημα της Πίστης, στη σχέση βρίσκεται το νόημα της Ανάστασης, στη σχέση με τον Χριστό επαναποκτούμε ως δωρεά την γνήσια και μοναδική ελευθερία, του να μπορούμε να είμαστε παιδιά Του, παιδιά της Ανάστασης.

Ζούμε την μυστική χαρά σήμερα, έχουμε την Αναστάσιμη φωνή του Χριστού άγκυρα ελπίδας στη ζωή μας. Δεν μένουμε στα λαογραφικά έθιμα, αλλά μετανοημένοι, σταυρωμένοι ως προς τα πάθη μας, πανηγυρίζουμε και γιορτάζουμε "μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ' εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας".Και ζυμώνουμε ως μικρά ζύμη, όλο το φύραμα, καλώντας όλο τον κόσμο να μετάσχει στη χαρά. Γινόμαστε οι χριστιανοί σήμερα το προζύμι που φτιάχνει τον άρτο της ζωής, την Ελπίδα, την Αλήθεια. Την Ελευθερία της Ανάστασης...

Ο Ιησούς Χριστός ήταν αυτός που αγάπησε τόσο πολύ τους έλληνες και είπε "ότι αυτοί χωρίς να με έχουν ιδεί, αυτοί θα με πιστέψουν".

ΕΛΛΗΝΑ ΜΑΘΕ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ

Fri, 11 Apr 2008 20:58:55 GMT

Kάποιοι υποστηρίζουν ότι μόνο δύο είναι τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που φαίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος (Κίνα) και το Camp Bondsteel (Κόσσοβο-Σκόπια).
Το Σινικό Τείχος όλοι το γνωρίζουμε ,το Camp Bondsteel ( Η «Grand Dame» μεγάλη Κυρία όπως την λένε οι αμερικάνοι των ΗΠΑ) όμως πολλοί λίγοι.
Είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο και βρίσκεται ακριβώς ... δίπλα μας. Στο Κόσοβο!!
H εταιρεία Halliburton, (που όπως είναι γνωστό διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, ως το 2000), κατασκεύασε το Camp Bondsteel, (μέσω θυγατρικών), και το «συντηρεί» χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο των ΗΠΑ.
Η Halliburton όμως δραστηριοποιείται στα Βαλκάνια και σε πλήθος έργων, με κύριο τη μελέτη κατασκευής του ενεργειακού αγωγού ΑΜΒΟ, που... "συνέπεσε" να διέρχεται από την περιοχή της βάσης και θα μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπουργκάς στην Αυλώνα.

Στην ουσία δηλαδή καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της "κάνουλας"... στο ρωσικό πετρέλαιο .
Οι ιθύνοντες της κυβέρνησης Bush γίνονται ιδιαίτερα πιεστικοί για να κλείσουν τα ανοιχτά θέματα στην περιοχή, αφού αναμένεται να χάσουν την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2008 και φοβούνται τις οικονομικές ... αλλαγές από τους "χορηγούς" των Δημοκρατικών .
Αυτοί καίγονται λοιπόν και όχι εμείς. Εάν θέλουν έχει καλώς , εάν όχι ...Veto!!!

Το Camp Bondsteel είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που δημιούργησαν οι ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Βρίσκεται στο Κόσοβο. Για την ακρίβεια καταλαμβάνει εκτάσεις στα εδάφη τόσο του Κοσιφοπεδίου, όσο και των Σκοπίων, παρ’ ότι τα σύνορα των δύο προτεκτοράτων δεν είναι οριοθετημένα. Άλλωστε οι Αμερικάνοι δεν έλαβαν υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν την τεράστια αυτή βάση. Η τοποθεσία επιλέχτηκε με βάση τους σχεδιασμούς των κρίσιμης σημασίας ενεργειακών δρόμων που, ήδη, πριν από το 1992, είχαν χαραχτεί στους χάρτες των μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών και του Πενταγώνου.
Το Camp Bondsteel οικοδομήθηκε για να προστατεύει τον αμερικάνικων συμφερόντων διαβαλκανικό αγωγό AMBO, (Albania, Macedonia{κατά τα άλλα οι αμερικάνοι δεν αναφέρουν τα Σκόπια ως Μακεδονία}, Bulgaria Oil). Μια και μιλάμε όμως για συμφέροντα, ωμά οικονομικά συμφέροντα, ας συγκρατήσουμε δύο ονόματα εταιριών: της Halliburton και της θυγατρικής της Brown & Root Services. Η μεν πρώτη ηγείται στο κονσόρτσιουμ του αγωγού AMBO, η δε δεύτερη οικοδόμησε και παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στο κολοσσιαίο Camp Bondsteel.
Ο «πρίγκιπας του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι, υπήρξε, μέχρι να ενδυθεί το φράκο του πολιτικού, «βασικός μέτοχος» της Halliburton. Για να μην ξεχνιόμαστε…
Τον Ιούνιο του 1999, σαν αποτέλεσμα των βάρβαρων και ισοπεδωτικών βομβαρδισμών εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, ο στρατός των ΗΠΑ «απαλλοτρίωσε» γύρω στα 10.000 στρέμματα αγροτικής έκτασης, κοντά στο νοτιοανατολικό Κόσοβο, στην πόλη Ουρόσεβατς, επάνω στα αδιευκρίνιστα σύνορα με τα Σκόπια, και άρχισε την κατασκευή του στρατοπέδου.
Το Camp Bondsteel ετοιμάστηκε μέσα σε τρία χρόνια, εκτείνεται και στις δύο πλευρές των υποτιθέμενων συνόρων με τα Σκόπια και εξυπηρετεί περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα του συνόλου της δύναμης που διατηρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή.
Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα, που οδηγούν στα περισσότερα από 300 κτίρια. Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, ώστε χωρίζεται σε κεντρική, μέση και έξω περιοχή. Υπάρχουν υπαίθριοι χώροι αναψυχής, όπως και κλειστές αίθουσες για σπορ, που είναι προσβάσιμες 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν επίσης εκκλησία, βιβλιοθήκη, αλλά και το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης!
Σ' αυτό το στρατόπεδο, ανάμεσα στα άλλα, σταθμεύουν 55 ελικόπτερα Black Hawk και Apache. Αν και δεν δημιουργήθηκε διάδρομος προσγείωσης αεροσκαφών, ο χώρος επιλέχτηκε επειδή ακριβώς έχει τη δυνατότητα επέκτασης και, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, πολύ σύντομα θα μεταφερθεί εκεί η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη που σταθμεύει στο Αβιάνο της Ιταλίας. Γύρω από το Camp Bondsteel ο αμερικάνικος στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες. Όλα αυτά γίνονται με τη δημιουργία φυλακίων και με επίγειες και εναέριες περιπολίες.
Μια πόλη - κράτος!
Την εργολαβία της κατασκευής ανέλαβε η Brown & Root Services Corporation. Για την κατασκευή δούλεψαν 24 ώρες το 24ωρο επί τρία χρόνια πάνω από 1.000 Αμερικάνοι μηχανικοί και περισσότεροι από 7.000 Αλβανοί εργάτες.
Σήμερα η Brown & Root Services εξασφαλίζει τη λειτουργία του στρατοπέδου. Φροντίζει για την παροχή 600.000 γαλονιών νερού τη μέρα και ηλεκτρισμού για τις ανάγκες μιας πόλης 25.000 κατοίκων. Φροντίζει για τη λειτουργία 1.200 πλυντηρίων την ημέρα, καθώς και για την παρασκευή 18.000 γευμάτων. Το προσωπικό που απασχολεί η Brown & Root Services ξεπερνά τα 10.000 άτομα και είναι κυρίως Αλβανοί, οι οποίοι, για να… «αποφευχθούν οι πληθωριστικές πιέσεις» στην οικονομία της περιοχής, αμείβονται με 2 δολάρια την ώρα.
Όπως λένε οι ίδιοι οι Αμερικάνοι που βρίσκονται στην περιοχή, η εχθρότητα που αντιμετωπίζουν οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός πως το Camp Bondsteel φαντάζει σαν μια περιοχή που βρίσκεται 100 χρόνια μπροστά από το χώρο που την περιτριγυρίζει. Ο τόπος γύρω από το στρατόπεδο είναι πάμφτωχος, με το δείκτη της ανεργίας να φτάνει το 80%.
Τι γυρεύει μια τέτοια στρατιωτική εγκατάσταση μέσα σε μια περιοχή που «βρίσκεται 100 χρόνια πίσω»; Ας επισημάνουμε δύο αναφορές της «Ουάσιγκτον Ποστ» για το Camp Bondsteel:

Είναι ένα φανερό σημάδι πως οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει μεγάλες δεσμεύσεις στην περιοχή και σχεδιάζουν να παραμείνουν για πολύ.
Η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή υποχρεώνει τις ΗΠΑ να έχουν βάσεις και ελευθερία πτήσεων πάνω από τα Βαλκάνια για να μπορούν να προστατεύσουν το πετρέλαιο της Κασπίας.

Η αμερικάνικη Υπηρεσία Εμπορίου και Ανάπτυξης (*S Trade & Development Agency – TDA) χρηματοδότησε τις μελέτες βιωσιμότητας και τεχνολογικών απαιτήσεων της εταιρείας AMBO, που, ας σημειωθεί, έχει έδρα τη Νέα Υόρκη.
Ο πετρελαιαγωγός της AMBO, προϋπολογισμού 1,5 δισ. δολαρίων, αξιολογείται σαν ένας από τους σημαντικότερους, από στρατηγική άποψη, αγωγούς, καθώς, με αυστηρό αμερικάνικο στρατιωτικό έλεγχο, μπορεί να συνδέσει τις αγορές της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας. Ακόμη και στην περίπτωση που μέσα στον αγωγό θα ρέει ρωσικό πετρέλαιο, αυτό θα οδεύει προς τις αγορές, με την προϋπόθεση ότι θα το επιτρέπει η Ουάσιγκτον.

Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ανάμεσα στους χρηματοδότες της AMBO εξέχουσα θέση κατέχουν οι EXXON - Mobil και Chevron. Πολύ περισσότερο κατανοεί γιατί η Μόσχα προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να έχει τουλάχιστον το 51% από τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης, όποτε αυτός κατασκευαστεί, ακόμη κι αν το υπόλοιπο 49% βρεθεί στα χέρια εταιριών συμφερόντων ΗΠΑ.
Τελειώνοντας, αξίζει να υπενθυμιστούν όσα είχε πει ο Βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, που, με το «καπέλο» του ΝΑΤΟ, βρισκόταν στα Σκόπια όταν η συμμαχία βομβάρδιζε τη Σερβία: είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη «Μακεδονία» (και οι βρετανοί αποκαούν τα Σκόπια Μακεδονία) και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύν καιρό, έτσι, ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα…

Αυτός είναι ο λόγος αγαπητέ αναγνώστη-στρια για τον οποίο οι ΗΠΑ οσφυοκάμπτουν στο Κόσσοβο και στα Σκόπια γι αυτό δόλια προσπαθούν να πιέσουν καταστάσεις για να ονομασθεί το κράτος κουτσουλιά των Σκοπίων σε Macedonia κι αυτός ήταν ο λόγος που ανεξαρτητοποιήθηκε το άλλο ψευδοκράτος του Κοσσόβου .΄Ολα αυτά τα γράφω για να δείτε πόσο φίλοι μας είναι οι ΗΠΑριώτες είναι τόσο φιλειρινικοί που ολοένα κατασκευάζουν φιλοπόλεμες βάσεις είναι τόσο φιλελεύθεροι που βοηθούν κάτι κράτη κουτσουλιές για να τα κάνουν προτεκτοράτα τους κακώς τους αποκαλούμε αμερικάνους, ΗΠΑριώτες να τους λέμε, γιατί αμερικάνοι είναι και οι Καναδοί,Μεξικανοί,Κολομβιανοί κ.λ.π. λίγα είναι τα ψωμιά τους ακόμη και το ξέρουν σε λίγο θα χάσουν στις εκλογές αλλά μη νομίσετε ότι θα αλλάξει και τίποτα σημαντικό ξέρουν τα συμφεροντά τους και τα διεκδικούν πατώντας και επί πτωμάτων άμα λάχει,δεν φταίνε άμεσα αυτοί αλλά εμείς οι υπόλοιποι που συνεχίζουμε να τους κανακεύουμε και ας είμαστε πιο πολλοί από αυτούς που δεν ξέρουν από που κρατάει η σκούφια τους,θα βοηθούσαν την Αστόρια να γίνει ανεξάρτητο Κράτος;Γιατί δεν τι κάνουν επειδή είναι στις ΗΠΑ;Αφού λοιπόν θέλουν, να φαίνονται ως υποστηρικτές του δικαίου,να αποχωρήσουν παντελώς από την Ευρωπαϊκή ΄Ηπειρο στην δική τους Αμερικάνικη και να διελυθεί το ΝΑΤΟ τους ,θα το κάνουν;Αμ δε!!!!!